همیشه مربی

خاطرات زندگی و شهادت محمد عبدی
کتاب همیشه مربی، نوشتۀ حسن مجدیان، مجموعه‌‌گفتارهای پیوسته‌ از فعالیت‌های فرهنگی و سیرۀ تربیتی شهید محمد عبدی که حاصل گفت‌وگو با خانواده، دوستان و شاگردان شهید است. شهید محمد عبدی در دهۀ 1370 در شرق تهران و منطقۀ تهرانپارس، ازجمله بسیجیان فعال و مربیان باهمتی بود که در سنگر مسجد و مدرسه در ارتباط فعال و سازنده با جوانان و نوجوانان، نقشی ویژه و ماندگار داشت. او و هم‌نسلان و هم‌قطارانش بعد از رحلت امام خمینی(ره) و با آغاز دهۀ 13۷۰ و خوابیدن شور و حال جنگ، به‌اقتضای ضرورت آن دهه و آن سال‌ها، در سنگر فرهنگ مشغول مجاهدت و فعالیت شدند. او با آتش درون، پیوسته در مخاطرۀ سوختن و در سودای رفتن بود و عاقبت با شهادت آسمانی شد. این کتاب در سه فصل تدوین شده است، با عناوین «خدا کند همیشه جا برای دویدن باشد»، «خداوند مرا آفریده است برای معلمی و مربی‌گری» و «من مثل حضرت زهرا(س) شهید می‌شوم».

گزیدۀ متن کتاب همیشه مربی
یک شب، داخل حسینیه، بچه‌ها افتاده بودند به جان هم. جشن پتو همه را درگیر کرده بود. دیگر مربی و دانش‌آموز هم نداشت. محمد هم با آن‌همه محبوبیتش گیر افتاد و انداختندش زیر پتو و حسابی زدندش. آخرهای کار هم یکی از بچه‌ها با کف پا گذاشت توی صورتش! سر محمد پایین بود. بعد از این لگد، همه کشیدند کنار و الفرار! جشن پتو هم خوابید. من نزدیکش شدم، در کتک زدنش شریک نشده بودم. نصفِ صورتش قرمز شده بود. یک نگاهی به من کرد و گفت: «حسن، کی بود زد تو صورت من؟» من تا آمدم بگویم، جلوی دهانم را گرفت و گفت: «ولش کن، نگو.» بلند شد و آرام شد و لبش به خنده باز شد.

برای تهیه کتاب همیشه مربی و سایر آثار نویسنده، کلیک کنید.