انسان ورسانه

رسانهْ واقعیتی پُرسروصدا و هیجان‌انگیز است و، مانند همۀ شئون مدرن، خاصیتی جاه‌‌طلبانه دارد. ازاین‌‌رو، می‌‌توان انتظار داشت آن‌گاه که پای رسانه به جایی باز می‌‌شود جای هنر و اندیشه تنگ شود. رسانه «توجه» را به خود معطوف می‌‌کند و توجهْ همۀ دارایی هنر و اندیشه است که به تاراج می‌‌رود‌. بی‌‌محابا سخن گفتن و سخن شنیدنْ همگان را از شنیدنِ سخنِ حقیقت محروم می‌‌کند. زبانْ خانۀ وجود است. نحوۀ هستیِ ما در زبان ما آشکار می‌‌شود. آن‌گاه که انسان گوش می‌‌سپارد می‌‌تواند هستیِ اصلی خویش را بیابد. اما اکنون که رسانه‌‌ها به‌‌جای انسان سخن می‌‌گویند، گویی هیچ صدایی به گوش نمی‌‌رسد.
بریده‌ای از کتاب انسان و رسانه

چرا متخصصان گفت‌‌وگو، مانند دیپلمات‌‌ها، که سال‌‌ها برای مذاکره آموزش می‌‌بینند و تنها کسانی هستند که برای گفت‌‌وگو پول می‌‌گیرند، غالباً کمترین نتیجه را از گفت‌‌وگو به ‌دست می‌‌آورند و اغلب بلافاصله پس از جلسه‌‌های طولانی مذاکره نشست‌‌های مطبوعاتی پُر از سوءتفاهم برگزار می‌‌شود؟ البته برای بعضی‌‌ها تفاهمْ موضوعی ساده و پیش‌‌پاافتاده است. در فیلم پدرخوانده وقتی عروسِ تازه‌‌وارد خانواده از مایکل کارلئونه، با بازی درخشان آل‌پاچینو، می‌‌پرسد: «واقعاً چطور ممکن است که چنین قراردادی را فقط با یک چک هزاردلاری به سرانجام رساند؟» مایکل می‌‌گوید: «خیلی سخت نبود. اگر دن کارلئونه بخواهد بر روی موضوعی عجیب‌‌وغریب تفاهم کند، کافی است هفت‌‌تیرش را روی شقیقۀ طرف مقابل بگذارد و از او با لبخند بخواهد امضا کند!»