حاج آقامقدس

روایت هفتاد سال سربازی امام زمان(عج)؛ از حجره‌های قم تا محراب خدمت به مردم

کتاب «حاج‌آقا مقدس» روایت زندگی عالم ربانی، مرحوم آیت‌الله شیخ ابوالقاسم مقدس خیابانی است؛ مردی که نزدیک به هفت دهه از عمر خود را در مسیر علم، ایمان، تبلیغ دین، تربیت نسل مؤمن و خدمت به مردم سپری کرد و زندگی‌اش را وقف سربازی امام زمان(عج) کرد.

این کتاب قصه انسانی است که تلاش کرد اخلاق و سیره پیامبر اکرم(ص) را در زندگی روزمره خود جاری کند؛ عالمی که علم و تقوا را با مردم‌داری و مهربانی درآمیخت و آن‌قدر با مردم زندگی کرد که بسیاری از کسانی که او را می‌شناختند، پیش از هر ویژگی دیگری از او با یک جمله یاد می‌کردند: «خیلی مهربان بود...»

از قم تا مسجد و حرم عبدالعظیم(ع)

مسیر زندگی حاج‌آقا مقدس از حوزه علمیه قم شروع شد؛ از سال‌های تحصیل و تهذیب نفس و آموختن معارف دینی. اما این مسیر به تحصیل و کسب دانش محدود نماند. او بعد از سال‌ها آموختن، خود را در جایگاه یک عالم صرفاً مدرس و سخنران تعریف نکرد؛ بلکه به میان مردم رفت و سال‌های طولانی از عمرش را صرف تبلیغ دین، تربیت نیروهای متعهد و انقلابی و خدمت به جامعه کرد.

بخش مهمی از این مسیر در حوزه و مسجد خاتم‌الاوصیاء(عج) شکل گرفت؛ جایی که حاج‌آقا مقدس علاوه بر فعالیت‌های دینی و تبلیغی، در تربیت انسان‌هایی مؤمن، مسئولیت‌پذیر و پایبند به ارزش‌های انقلاب اسلامی نقش داشت.

در ادامه، این مسیر هفتادساله سرانجام به حرم مطهر حضرت عبدالعظیم حسنی(ع) رسید؛ اما آنچه در تمام این سال‌ها ثابت ماند، روحیه خدمت، اخلاص و ارتباط عمیق او با مردم بود.

عالمی که مردم، او را با مهربانی به یاد می‌آورند

شاید یکی از جذاب‌ترین بخش‌های شخصیت حاج‌آقا مقدس، نوع ارتباط او با مردم باشد. او برای محبت کردن به دیگران شرط و شروطی نداشت. محبتش محدود به گروه خاصی نبود و اهل محل، آشنایان و مردم با هر سن و جایگاهی می‌توانستند این مهر و محبت را در رفتار او ببینند.

اگر از کسانی که او را می‌شناختند درباره‌اش سؤال می‌کردید، در میان همه ویژگی‌های علمی، اخلاقی، تقوایی و توانمندی‌هایش در عرصه تبلیغ دین، یک ویژگی بیش از همه به چشم می‌آمد: مهربانی.

او پس از هفتاد سال تلاش برای نزدیک شدن به اخلاق پیامبر اسلام(ص)، به جایگاهی رسیده بود که حضورش برای مردم یادآور رحمت و مهربانی پیامبر اکرم(ص) بود؛ انگار بخشی از آن اخلاق در رفتار روزانه‌اش دیده می‌شد.

کتاب «حاج‌آقا مقدس» تلاش می‌کند این شخصیت را نه فقط با بیان ویژگی‌هایش، بلکه با خاطرات، روایت‌ها و برش‌هایی از زندگی او به خواننده معرفی کند؛ روایت‌هایی که نشان می‌دهند یک عالم دینی چگونه می‌تواند در کنار علم و تقوا، با محبت و مردم‌داری در دل‌های مردم جا باز کند.

زندگی حاج‌آقا مقدس، سرشار از تلاش و مجاهدت است؛ مجاهدتی که همیشه در میدان‌های بزرگ و پرهیاهو اتفاق نمی‌افتد. گاهی جهاد یک عالم، در تربیت یک انسان، دستگیری از یک خانواده، پاسخ دادن به یک پرسش، شنیدن درد دل یک جوان، یا ساختن یک مسجد و پایگاه فرهنگی معنا پیدا می‌کند.

این کتاب بخشی از همین تلاش‌ها و گذشت‌ها را روایت می‌کند؛ تصویری از عالمی که رسالت خود را در خدمت به دین و مردم می‌دید و در طول سال‌های طولانی زندگی، از این مسیر فاصله نگرفت.

«حاج‌آقا مقدس» در واقع روایتی از یک عمر علم‌آموزی، خودسازی، تبلیغ، تربیت، خدمت و محبت است؛ روایتی که می‌تواند برای علاقه‌مندان به زندگی علما، فعالان فرهنگی و دینی و همه کسانی که به دنبال الگوهایی از اخلاق و سبک زندگی مؤمنانه هستند، خواندنی باشد.

گزیده‌ای از کتاب «حاج ‌آقا مقدس»:

حاج‌آقا که در بیمارستان امام حسین علیه‌السلام بستری بودند، ما رفتیم ملاقاتشان. دکترِ ایشان چون دید من خیلی دوروبرِ حاج‌آقا می‌چرخم، مرا کشید کنار و حرفِ بامزه‌ای زد. گفت: «این کیه؟»

گفتم: «چطور مگه؟ مشکلی داره؟»

گفت: «نه آقا! فقط برام عجیبه که کیه و چیکاره‌س. صبحِ زود، یه سری آخوند اومدن دیدنِ ایشون؛ بیمارستان سرتاسر آخوند شده بود. نزدیک‌های ظهر که شد، یه سری آدم اومدن که همه کراواتی بودن. گفتم یا حسین! اونا که رفتن، یه سری جوون با قیافه‌های لاتی اومدن. اونا هم که رفتن، الان شماها اومدین که به تیپاتون می‌خوره بچه‌بسیجی و سپاهی باشید. این کیه بابا؟ با کدوم گروهه بالاخره؟»