دنیای مورسی

روایت‌هایی از زندگی رهبر شهید، سید علی خامنه‌ای از سال 1347 تا 1355

تا حالا شده در یک بازیِ حساس، حریف تمام راه‌هایت را ببندد و تو درست وقتی که او فکر می‌کند برنده شده، با یک حرکتِ پیش‌بینی نشده «کیش‌وماتش» کنی؟ این کتاب، روایتِ یک بازی واقعی است؛ اما نه در دنیای فیلم‌ها، بلکه در دنیای واقعی، در راهروهای مخوف ساواک!

‌کتابی که در دست داری، قسمتی از قصه‌ی سیدعلی است؛ جوانی که حتی با عینک شکسته و در تاریکی مطلق، نقشه‌ی سه‌بعدی زندان را توی مغزش طراحی می‌کرد. کسی که دیوار سلول را به چت‌روم سیمانی تبدیل کرد و با زبان مورس، زیر گوش بازجوهای پرادعا، شبکه‌ی اجتماعی خودش را راه انداخت.

‌از بوی عطر ماقوت‌های منصوره خانم که تا پشت میله‌ها می‌پیچید، تا شوخی‌هایی که لرزه به تن بازجوهای دکترنما می‌انداخت.
خلاصه این کتاب، شما را به لایه‌های مخفی و عجیب زندگی یک قهرمانِ واقعی می‌برد.

چرا باید «دنیای مورسی» را بخوانیم؟

کشف اینکه چگونه سال‌های طلاییِ کودکی و نوجوانی، پایه‌های فکری و اخلاقیِ یک رهبر بزرگ را بنا کرده.

تماشای امام شهید انقلاب در قامت نوجوانی کنجکاو، درس‌خوان و پرشور که برای هر جوانی می‌تواند الگویِ «شدن» باشد.

این کتاب به والدین و مربیان نشان می‌دهد که چگونه می‌توان فرزندانی با دغدغه‌های بزرگ و نگاهی وسیع به جهان تربیت کرد.

روایت و نثر این اثر سرزنده و جذاب است و مخاطب را بدون خستگی با خود همراه می‌کند.

یاد می‌گیریم که علم‌آموزی و مطالعه، فراتر از یک ابزار شغلی، راهی برای رسیدن به سعادت است.

این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

والدین، معلمان، طلاب و مربیان دغدغه‌مند: کسانی که به دنبال الگوهای عملی برای تربیت نسل آینده هستند.

نوجوانان و جوانان: برای کسانی که می‌خواهند بدانند نخبگی و بزرگی از کجا شروع می‌شود و چگونه می‌توان در جوانی، مسیرِ درستِ زندگی را پیدا کرد.

اهالی کتاب و مطالعه: دوستدارانِ روایت‌های داستانی که بر پایه واقعیت‌های تاریخی نوشته شده‌ است.

گزیده‌ای از کتاب «دنیای مورسی»:

یک روز، وقتی با دقتِ یک مهندس جای ناخن‌ها و یادگاری‌های روی دیوار را بررسی می‌کرد، چشمش به چند خط و نقطه‌ی کنده‌شده درون یک جدول افتاد: «رمز مورس».

رمز مورس نوعی راه ارتباطی بود که پیش از اختراع تلفن از آن استفاده می‌شد و حالا به زبان مخفی زندانی‌ها تبدیل شده بود؛ زبانی که با تق‌تقِ انگشت روی دیوار جان می‌گرفت.

سیدعلی نشست پای این کلاس درس و بی‌صدا و باحوصله، الفبای ضربه‌ای را یاد گرفت.