نبردروایت ها

وقتی «نبرد روایت» به اندازه نبرد نظامی مهم است

توی دوران جنگ و تهدید، کشورها هم در معرض فشارهای نظامی و اقتصادی قرار می‌‌گیرند و هم به ‌شدت هدف حملات روانی هستند. حمله‌هایی که هدفش تسخیر دل‌‌ها و ذهن‌‌هاست، نه فقط تصرف خاک. 

هدف از به‌کارگیری این روش‌ها، تضعیف روحیه ملی، ایجاد حس ناتوانی، ناامیدی و اضطراب در میان مردم و درنهایت، فروپاشی انسجام درونی یک ملت است. این نوع جنگ نه با موشک و بمب، بلکه با کلمات، تصاویر، شایعه‌ها و خبرهای دروغین اداره می‌‌شود و اثرات آن اگر مهار نشود، می‌‌تواند از جنگ فیزیکی هم سخت‌تر باشد.
 
در عصر حاضر، نبرد با رژیم صهیونیستی فقط به جبهه‌های نظامی محدود نمی‌شود؛ بلکه یک جنگ ترکیبی روبروی جبهه مقاومت است. یعنی تلفیقی از جنگ‌های نظامی، جنگ شناختی، جنگ امنیتی، نبرد سایبری، جنگ علوم غیبه، جنگ دیپلماسی و ... .

در دوران ما، با گسترش شبکه‌‌های اجتماعی، ابزارهای جنگ به ‌شدت پیچیده ‌تر، هدفمندتر و سریع‌‌تر شده‌‌اند. دشمن دیگر نیازی به بلندگو و پخش شب‌‌نامه ندارد؛ با چند حساب کاربری در شبکه‌های اجتماعی می‌تواند ترسی فراگیر ایجاد کند. از انتشار تصاویر ساختگی از نابودی شهرها گرفته تا انتشار خبرهای دروغ درباره استعفا و فرار مقامات یا کاهش شدید ذخایر ارزی، گرانی، قحطی و... همه با هدف تضعیف روحیه جمعی انجام می ‌شود.

کتاب «نبرد روایت‌ها»؛ الگویی راهبردی و عملیاتی جنگ روایت‌ها علیه اسرائیل است. 

این کتاب برای چه افرادی مناسب است؟

 کتاب راهبردی و ضروریِ «نبرد روایت‌ها» برای فعالان مجازی و سایبری، اهالی رسانه، مربیان و فعالین فرهنگی، نویسندگان و همه کسانی که در مبارزه با دشمن در حال نبرد و مقاومت‌اند مناسب است.

برشی از کتاب:

جنگ روایت‌ها تنها بازتابی از نبرد فیزیکی نیست؛ بلکه خود عرصۀ نبردی اصلی است؛ نبردی برای دگرگون‌سازی واقعیت‌های اجتماعی، هدایت افکار عمومی جهانی و مشروعیت‌بخشی. با تأسف باید پذیرفت که از آغاز طوفان‌الاقصی تاکنون، ما در این جبهه با شکست‌ها و آسیب‌هایی روبه‌رو بوده‌ایم که نقاط ضعفمان را آشکار ساخته است. اکنون زمان آن فرارسیده که با ارائۀ طرحی نوین، به‌دنبال اصلاح این وضعیت باشیم.
1.  فقدان بنیان‌های نظری و نهادی
اساس مشکل و ریشۀ اصلی ما در شکست روایت‌ها، تجهیز نبودن به فناوری و دانش حوزۀ روایت است. امروزه درک نشده است که روایت قدرتمند، ظرفیت دگرگون کردن واقعیت‌های اجتماعی را دارد. نبرد کنونی ما، صرفاً جنگی موشکی نیست که با واکنش‌های سریع و پرحجم مدیریت شود؛ بلکه نیازمند نظریه‌پردازی و نهادسازی در حوزۀ روایت به‌عنوان ابزاری مکمل است. فقدان فیلسوفان و نهادهای تخصصی روایت‌ در کشور، ما را از همان ابتدا در موضع ضعف قرار داده است. این ضعف مبنایی، منجر به بروز آسیب‌های عملی دیگر شده است.
2.  تمرکزگرایی در تولید و نشر محتوا
با دشمنی که شبکه‌ای و غیرمتمرکز عمل می‌کند و صاحب رسانه‌ها و گنج‌های قارونی است، نباید وارد رزم کلاسیک شد؛ وگرنه محکوم به شکست خواهیم بود. امروزه، الگوی رزم ما در عرصۀ روایت و رسانه بسیار غیرشبکه‌ای و متمرکز است که این ویژگی از اصلی‌ترین خصیصه‌های رزم متقارن است، درحالی‌که در جنگ نامتقارن، عملیات به گروه‌های چریکی مردمی سپرده می‌شود و با قرار گرفتن هزار مشعل در کنار یکدیگر، توانایی ایجاد مقابله با دشمن به‌وجود خواهد آمد.