«آینه مکدّر»، نخستین اثر پونه فضائلی، با هدف بازروایی مستند و منسجم از زندگی حضرت فاطمه زهرا(س) است؛ روایتی که بر پایه منابع معتبر تاریخی شکل گرفته و از دل یک بازنگری روایی و مهندسیشده بیرون آمده است. هسته اصلی این اثر، مقدمهای است که نویسنده در آن با صراحت به دشواری ورود به حیطۀ نگارش درباره شخصیت الهی حضرت زهرا(س) اشاره میکند و تأکید دارد که هر قلمی در این عرصه، تنها به اندازه ظرفیت خود از نگاه مرحمت اهلبیت(ع) بهره خواهد برد. همین نگاه صادقانه، چارچوب و روش کار این اثر را روشن میکند.
براساس توضیحات نویسنده، ستون اصلی «آینه مکدّر» کتاب ارزشمند آیتالله محمدکاظم قزوینی(ره)، «فاطمه زهرا(س)؛ از ولادت تا شهادت» است؛ کتابی که از نظر اعتبار منابع جایگاهی ممتاز دارد، اما ساختار نوشتاری آن برای خواننده امروز ممکن است دشوار باشد. از همین رو، پروژه حاضر بهعنوان یک «بازروایت» شکل گرفته است: یعنی وفاداری به مهندسی و ستونبندی کتاب اصلی، انتخاب آگاهانه بخشهای ضروری، حذف موارد غیرروایی و بازچینش مطالب برای ساختن یک روایت واحد، پیوسته و قابل خواندن.
در مقدمه بهروشنی بیان شده است که اثر آیتالله قزوینی(ره) گاه به دلیل پرداختن به پاسخ شبهات تاریخی، تبیین برخی اختلافات روایتها، یا نقل احادیث بسیار متعدد، از محور روایی فاصله میگیرد. پونه فضائلی در «آینه مکدّر» این بخشها را، جز در موارد ضرورت، حذف کرده تا روایت زندگی حضرت زهرا(س) در یک خط سیر تاریخی و مشخص پیش برود.
بهعنوان نمونه، مباحث تفصیلی مربوط به خطبۀ فدکیه یا موضوع شفاعت، تنها در حد ضرورت در متن آمده و توضیحات تکمیلی به کتابهای اصلی ارجاع داده شده است.
برشی از کتاب: فاطمه وارد شد؛ بر پیامبر سلام کرد و ایشان در پاسخ فرمود: «فاطمهجان! به هنگامهای آمدهای که پیش از این، در این ساعت نزد من نمیآمدی؛ آیا مشکلی پیش آمده است؟»
ـ ای پیامبر خدا! غذای فرشتگان چیست؟
ـ ستایش خدا و سپاس او.
ـ غذای ما آدمیان چیست؟
نبیّ مکرّم که میدانست دخترش برای چه نزد او آمده است، با مهربانی فرمود: «سوگند به خدایی که جانِ محمد در کف پراقتدار اوست، اینک یک ماه میشود که در منزل ما آتشی برای پختن غذا برافروخته نشده است! ... اما فاطمهجان! فرشتۀ وحی، روزی و غذایی معنوی برایم آورده است که آن را به تو ارمغان میدهم.»
ـ آن هدیۀ معنوی کدام است؟
ـ یَا رَبَّ الأوَّلِینَ وَ الآخِرِینَ وَ یَا خَیْرَ الأوَّلِینَ وَ الآخِرینَ وَ یَا ذَا القُوَّةِ المَتِینِ وَ یَا رَاحِمَ المَسَاکِینَ وَ یَا أرْحَمَ الرَّاحِمِین.
بانوی بانوان این ذکر الهیِ ارزشمند را فراگرفت و به خانه بازگشت. به همسرش که در انتظار وی بود، فرمود: «برای دنیا رفته بودم؛ اما با توشهای معنوی و اخروی بازگشتم.»
